Tíminn er mér mjög hugleikinn á þessari stundu.  Hann líður hratt og það er margt framundan.  Ég er í miðjum prófum, þegar þau klárast fer ég beint að vinna, til að safna mér pening fyrir Svíþjóðarferðinni, svo koma jólin, aftur smá vinna, svo kemur nýtt ár.
Þá eru aðeins fáeinir dagar eftir á landinu, þannig að það er nokkuð stíf dagskrá framundan.  Tíminn, núið, veruleikinn er mér því mjög hugleikinn þessa stundina. 
Veruleikinn er margbreytilegur en samt í svo miklum festum eins og ofangreind dagskrá mín fram að áramótum gefur til kynna.  Við erum fösti í okkar eigin veruleika og skynjun og lifum í núinu og hinum fasta margbreytileika.  Líklega má einfalda þetta bara beint niður í daglega líf okkar og hin óframkomna framtíð. 

Núið = veruleikinn, Núna á þessari stundu.
Það er svo skrítið að hugsa til, hins óframkomna, hinnar öruggu framtíðar og dagskráar, eins og í mínu tilviki, Núna, þegar ég að skrifa þessa grein, pikka á takkana fyrir framan skjáinn.  Það er erfitt að gera sér grein fyrir að hin óframkomna framtíð sé í raun framandi framtíð.  Núna eruð þið að lesa þessa grein, þessa stafi fyrir framan ykkar eigin tölvuskjá og þó svo að þið séuð ekki að lesa þessa grein núna, á sama tíma og ég er að skrifa hana, þá er samt ykkar eigið núna, núið og ykkar eigin veruleikaskynjun.  Bæði núna þegar ég sit hérna og skrifa greinina og síðan þegar þið eruð að lesa þessa setningu, hvenær sem það verður.  Þannig er ekki erfitt að skynja núið, það er þegar eftirfarandi verkun á sér stað.  Ég skrifa, ein verkun í núinu, og þið lesið, ein verkun í núinu. 
Það er hinsvegar miklu erfiðara að gera sér grein fyrir að núið mitt, veruleikinn, sé í raun framandi óörugg framtíð með einhverju sem ég skynja ekki núna og get ekki upplifað. 

Þannig getum við, samhliða því að upphugsa okkur, núið, okkar eigin veruleika á þessari stundu.  Upphugsað okkur, hið and-núna.  Hina óframkomandi stund í and-núinu. 
Hið and-núna, er þannig hin óframkomna stund okkar í núinu, einhvers konar spegilmynd af okkar veruleika eins og við skynjum hann á hverri stundu.  Þannig væri fyrir hvert núna, fyrir hvern nú-veruleika, væri and-núna, and-veruleiki, sem er spegilmynd af veruleika okkar á skynjun á hverjum tíma.  Eins konar and-efni eða and-veruleiki. 

Þannig er auðveldara að hugsa til hins óframkomna, þegar við vitum að hægt er að upphugsa sér veruleika sem er óframkominn sem við byggjum á okkar eigin skynjun og veruleika í það skiptið.  And-núið spegilmyndin af okkur sjálfum getur verið óvissa, hin óframkomna framtíð eða hvað það er, sem veruleiki okkar eða skynjun leyfir okkur að upphugsa.  Þannig getum við hugsað okkur í framhaldinu, mig sjálfan að skrifa þessar setningar í mínu núi, og síðan ykkur sjálf að lesa þessar setningar í ykkar eigin núi.  Þannig gæti veruleiki ykkar verið spegilmynd af mínu núi núna og öfugt, hið and-núna. 

Svona líður mér stundum, en þegar óvissan stendur frammi fyrir mér og ég veit ekki hvernig á að bregðast við, hverf ég inná við, og finn í skynjun minni og veruleika það nú og síðan and-efnið, and-núið sem leyfir mér að skilja að hin óframkomna framtíð er hluti af mér sjálfum, upplifun minni, skynjun og veruleika. 

Kveðja, Úlfar Freyr, hafið það gott í jóla-undirbúningum og ég sé ykkur hið fyrsta.