Ég stend mig sjálfan af því undanfarið að biðjast afsökunar á því að hafa ekki bloggað í einhvern tíma, sú fjarvist er hinsvegar í röklegu samhengi af því í hvert skipti hversu mikið er að gera í mínu lífi á hverjum tímapunkti þá hef ég ekki bloggað. 
Það hefur verið mikið að gera undanfarið, hef verið í verkefnum í skólanum, tekist á við áfall í fjölskyldulífinu, verið mikið í ræktinni sem ég tel mikilvæg og verið að undirbúa frekari nám erlendis.

Það er ekki auðvelt að missa fólkið sem maður ólst upp í kringum við.  Fólkið sem eyddi tíma sínum, erfiði, umhyggju, athygli og ást að manni þegar maður hafði ekki vit fyrir því sjálfur.  Maður gerir sér í raun ekki orft fyrir þeim fórnum sem þetta fólk færði fyrir mann þegar maður var yngri, Það sem maður lærði hvað helst af Afa og Ömmu var þetta óskilyrðislausa sem kom frá þeim, það elskaði mann óskilyrðislaust og gerði allt fyrir mann alveg sama hvað, þegar maður var í heimsókn þá var maður óskilyrðislaust það sem skipti máli og þess vegna leið manni líklega alltaf best hjá þeim.

Þegar maður verður eldri gerir maður sér grein fyrir að þessi óskilyrðilausa fórn og ást er ekki eitthvað sem maður upplifiir frá mörgum aðilum í gegnum lífsleiðina, maður er raunar heppinn ef maður upplifir það í sambandi einhvern tíma og ef svo heppilega vill til að þessi aðili vill vera með manni til lengri tíma þá á maður kannski góða ævi upp frá því, hver veit ? En ég er með þá kenningu að ef eitthvað á að halda, ef eitthvað á að skipta máli til lengri tíma þá verður þú sem einstaklingur að vera tilbúinn að fórna og elska óskilyrðislaust á móti.  Engar spurningar, efi eða vafi.  Þannig var það kannski alltaf með Ömmu og Afa, þarna var fólk sem maður átti kannski ekki mikið sameiginlegt með, maður hagaði sér heldur ekki eins og maður væri þakklátur, en aldrei kom neitt annað en óskilyrðislaus umhyggja og athygli og maður virkilega fann það. 
Held að það sé hægt að læra eitthvað af því. 

Ég sá Afa minn í síðasta skipti fyrir viku síðan, sami einstaklingur en auðvitað ekki sama persóna og ég ólst upp með.  Hann átti alveg rosalega mikið í mér hann Afi minn, við vorum dálítið líkir, höfðum gaman af sögum og hann sagði mér alltaf sömu sögurnar af mér þegar ég kom til hans.  Ég á mikið honum að þakka að ég byrjaði að lesa svona ungur og lærði að skilja það sem ég las, því hann spurði mig oft um það sem ég hafði lesið og ég þurfti þá oft á fylla í eyðurnar sem ég gleymdi.  Þetta hefur fylgt mér alla tíð.

Það er lang erfiðast að verða viðskilja við fólkið sem maður hafði sterk tengsl við.
Núna er eru allir ættliðir mínir fyrir ofan foreldra farnir, lærið að meta þetta fólk, ef þið eruð ennþá svo heppin að hafa tækifæri til þess.

kv. Úlfar Freyr Jóhannsson