Kæru lesendur ( ef það eru í raun einhverjr eftir )Hestar, Horses eða á latínu Equus ferus caballus hafa í langan tíma verið í órofa sambandi við manninn, þá ýmist sem farartæki, leikfang, matur, stöðutákn og svo auðvitað til beinnar reiðmennsku og útivistar.  Þegar fólk kemst í samband við hesta virðist það ekki sleppa takinu, hestafólk, sem eyðir öllum sínum frítíma í hesthúsum við að þrífa, fóðra og ríða hestunum og ekki nóg með það, heldur kostar stórfé að halda þessum skepnum við. 

Mitt persónulega samband við þessar skepnur er af allt öðrum toga, ég hef aldrei nokkrun tíma setið á hesti enda kæri ég mig alls ekki um það, jafnframt sem ég held því fram að Hestarnir sjálfir kæri sig um að hafa mig eða nokkurn annan á bakinu á sér. 

Fyrir því nefni ég nokkar ástæður.

1.      Í fyrsta lagi eru Hestar af nátturunnar hendi ekki ætlaðir til þess að hafa manneskju á bakinu á sér sem neyðir þá til reiðar eitthvert sem þeir í raun kæra sig ekkert um að fara.  Fyrir því færi ég þau rök að það þarf að temja Hestinn til hlýðni svo hægt sé að sitja á honum, annars myndi hann ekkert vilja það, væri ótemja sem ekkert væri hægt að tjónka við.  Þannig er Hesturinn frá náttúrunnar hendi ekkert ætlaður til reiðmennsku á honum og þannig í raun ónáttúrulegt að sitja slíka skepnu. 

2.      Í öðru lagi loksins þegar skepnan er taminn og farið að nota hann til reiðar, eiga hestar það til að vilja kasta reiðmanninum af bakinu eða prjóna þannig að viðkomandi dettur af baki og stórslasast.  Af því leiðir að þó að Hestar séu tamdir til reiðmennsku þá vilja þeir í raun ekkert hafa neinn á bakinu á sér og þannig í raun stórhættulegir, eins og með öll önnur dýr þegar gengið er gegn þeirra náttúrulega eðli. 

3.      Í þriðja lagi er öll umgegni í kringum Hesta jafnvel þó þeir séu tamdir og verið í lengri tíma í kringum menn, því það þarf nefnilega alltaf að fara rétt að þeim og gæta sig í allri umgegni í kringum þá.  Það má til dæmis ekki standa fyrir framan hest, því þá gæti hann prjónað eða sparkað í þig með framhófunum og stórslasað þig og jafnframt má ekki standa fyrir aftan hest því þá gæti hann sparkað í þig með afturhófunum og stórslasað viðkomandi og jafnvel drepið.  Af því leiðir að Hestar eru stórhættulegir í allri umgengni og þá þarf varla að minnast á viðbrögð þeirra við einhverri óæskilegri, hættulegri eða ógnandi hegðun. 

Þetta samband mitt og skoðanir er þó varla ( að mér vitandi) í neinu samhengi við samband meirihluta fólks við Hesta, í raun er hið aldna samband mannsins við þessar höfðinglegu og stæltu skepnur heillandi á margan hátt.  Einn og sér er hesturinn varla svo merkileg skepna, risastór vöðvi með hófa, næsta tilgangslaus sem hleypur um, skítur og étur gras. 

En með manninum, í samfloti, leiðandi sig til notkununar er tilkomið samband (þrátt fyrir ofangreinda punkta) sem nýtir krafta hvors annars næstum til fullkomunar, þar sem hinn hugsandi leiðir krafta hestsins og úr verður einskonar heild þessara krafta sem jú, hefur viðhaldist í allan þennan tíma.  Sama mætti eflaust halda fram með reiðhjól en þetta samband er mun dýpra.  Með krafti sínum og þoli frelsi færir hesturinn manninum frelsi á einhvern nátturulegan hátt, í beinu sambandi við nátturuna á fararskjóta sem er lifandi með vindinn í andlitið finnandi kraftinn undir sér sem færir sig úr stað á hátt sem er manninum ókleyft.  Þetta er líklega tilfinning sem margir upplifa í dag og hefur örugglega fylgt manninum í lengri tíma, þetta er ekki bara farartæki heldur er einhver gróf náttúruleg tenging þarna á milli. 

Þannig hefur þessi tenging fært hestinum í fjölmörgum tilvikum einskonar ævintýranlega stöðu, blæ (mythological status) sem hægt að finna í fjölmörgum myndum.  Keppni á hestum í gegnum aldrirnar, notkun á hestum í hernaðartilgangi fyrr á öldum, Genghis Kahn, Lukku Láki á sínu hest, Riddarasögurnar allar, Sleipnir hestur Óðins úr norrænu goðafræðinni, Einhyrningar (unicorns), Kentárar (Centaur) og Pegasusar úr grísku goðafræðinni, Djákninn á myrká á hest sínum, The Headless Horseman á sínum dauða hest úr Amerísku þjóðsögunni um The Legend of Sleepy Hollow (ein af mínum uppáhalds myndum), og svo framvegis. 

 

Það er alger óþarfi að fara út í þetta varðandi kvikmyndir enda marg endurtekið efni í vestrum og allskonar myndum sem ég nenni ekki einu sinni að telja upp en hvað með tónlist? 
Hefur einhvern tíma verið reynt að ná þessari tengingu með Hesta og hafa þeir einhvern tíma haft einhverju hlutverki þar að gegna?  Ég er næstum því í hláturskasti að skrifa þetta J hahaha...  Ég ætla sem sagt að reyna, að búa til lista með nokkrum lögum og reyna svo að endursegja/ búa til einhverja ímyndaða tengingu á milli lagsins og hugmyndarinnar sem ég lagði fyrir áðan eða bara um Hesta, haha, allt auðvitað í gamni gert, það liggur ekkert vísindalegt þarna að baki ( augljóslega ekki J ). 

Ef að þið góðir lesendur hafið einhverjar hugmyndir sem ég hef ekki nú þegar hugsað upp þá má endilega skella þeim í commenta kerfið og þær verða teknar til umhugsunar.  Annars verðið þið bara að bíða spennt eftir næstu færslu um Hestatónlist ( örugglega nýyrði).

Kveðja frá Svíþjóð, Úlfar Freyr Jóhannsson

Meira frá Svíþjóð, enda frá nógu að segja.  En ég er hérna búinn að vera í meira en mánuð og trúi því varla ennþá, mér finnst eins og ég sé nýkominn.  En so far er Svíþjóð búið að vera algert draumaland, hér er hugsað vel um hann, enda hugsa ég um mig, og skólinn er bæði skemmtilegur og krefjandi.  Valdi kom hérna frá Lundi fyrir ca. tveim vikum og við gerðum margt skemmtilegt, það var matarboð hérna heima, fórum á eitthvað fyllerý og hittum Tóta Krossband sem ég ætla að tékka á um helgina, fórum á körfuboltaleik með Skallanum og síðast en ekki síst þá fórum við á Depeche Mode tónleika í Globen.  DM hefur alltaf verið ein af mínum uppáhaldshljómsveitum, vitað mál, og þetta voru alveg magnaðir tónleikar.  Ég á tvo tónleika með þeim á DVD en þessir voru miklu betri, á DVD eru þeir með stærri hljómsveit og kellinga-bakraddir en í Globen voru þeir bara hráir með engar bakraddir og keyrðu í öll lög.  Alveg frábærir tónleikar og þvílík upplifun að sjá Dave Gahan mesta töffara allra tíma live in person.

            Valdi átti svo afmæli í vikunni og varð 28.ára gamall en kallinn hefur aldrei litið betur út og er bara að gera góða hluti í Svíþjóð.  Jattebra.

Ég er mikið út á bókasafni eins og alltaf heima, ég les mikið og skrifa líka mikið og þá er ég ekki bara að tala um lærdóm þó það sé auðvitað mjög fyrirferðarmikið.  Ég las ljóðabók eftir Guðberg og las hef gluggað í nokkra á bókasafninu en það eru margar íslenskar bækur, enda eitt stærsta rannsóknarbókasafn í Evrópu, bara þjóðarbókhlaðan hérna við hliðina.  Las svo Konur eftir Steinar Braga, frábær bók og er núna að lesa Moby Dick eftir Melville á ensku í útgáfu frá 1935.  Ég reyni svo að skrifa eins mikið og ég get, er að skrifa Assignment um law case Yu vs. France, gríðarlega áhrifamikið mál um Franksa konu sem var skorin óvart upp vegna læknamistaka og missti við það fóstur eða að barnið/fóstrið dó.  Mannréttindamálið fjallar um hvort fóstur geti lagalega talist manneskja eða einstaklingur sem nýtur lögvarinna réttinda eða að minnsta kosti grundvallarmannréttinda, The Right to life.  En ef þið vissuð það ekki fyrir er ég að stunda International mannréttindi hérna úti.   

Það er gífurlega gefnadi svona ný lífsreynsla, eina sem ég sé eftir er að hafa einfaldlega gert þetta miklu fyrr, en þetta átti víst að vera svona.  Við strákanir á corridorinu erum orðin góðir vinir, hressir allir saman og við förum að djamma hérna saman, höfum farið á Strand sem er eðalstaður og einhverja aðra staði líka.  Svíarnir eru bara hressir en ég hafði heyrt einhverjar dragasögur um að þeir væru hálfvitar.  Besti vinur minn í skólanum er Svíi og síðan Chris sem er svíi líka hérna á Corridorinu. 

Meira síðar svo...

Afsakið, mínir kæru lesendur.  Á ég einhverja lesendur lengur?  Finnst það svo sem ólíklegt en gæti verið.  En Eins og Ívar Örn minn kæri vinur segir alltaf, það sem fer á internetið fer aldrei þaðan aftur og ætli sú röksemd eigi jafnframt ekki um þá sem lesa á netinu og nota það.  Þegar þú ert kominn inn og farinn að nota internetið stöðugt þá er hreinlega ekki aftur snúið og af hverju ætti það annars að vera? Internetið er hinn nýji vettvangur upplýsinga og margmiðlunar.

En hvað með það?  Ég er fluttur í annað land og bý einn í fyrsta skipti á lífsleiðnni.  Það er mikilvægt og merkilegt umfjöllunarefni, eða það finnst mér að minnsta kosti.  En þessi samferð milli sjálfs mín hefur verið bara nokkuð smooth ride to far, ég eins og þið sem þekkið mig vitið er mjög auðveldur í umgengni og aðlögun.  Hef núna verið hérna í þrjár vikur og líður bara mjög vel.  Ég bý á stúdentagörðunum hérna, rétt hjá skólanum í Campus Lappis.  Ég bý á svona Corridor með nokkrum öðrum einskaklingum, bara strákum en við erum einn af fáum, hef ég heyrt, bara stráka-corridor. 


Þetta er svona nokkurn vegin útsýnið frá þessum campus, þarna er íþróttahúsið þarna vinstra megin og svo skólinn þarna allt í kring, en hann er fkn Huge enda einn af stærri skólum á Norðurlöndunum.  Á kynningunni var eitthvað talað um 30.000 nemendur. 

Þetta gæti nú bara verið innrá mínum inngangi, bara allt í snjó núna. 

Ég er farinn að kynnast strákunum á mínum Corridor mjög vel.  Við erum frekar alþjóðlegur hópur, ég, frakki, þjóðverji, Svíi og Ítali.  Svo er einhver Kínverji sem ég hitti aldrei, en við erum alltaf með dinner á miðvikudögum og svo er einhver sænsk hefð að fara á fyllerý á miðvikudögum en þá er bjórinn alltaf ódýrari heldur en um helgar, mjög sniðugt, líklega eins og fimmtudagarnir heima en þá er bara alltaf dýrt, ekki sniðugt. 

Ég ætla að halda svona áfram eða reyna...

 

Tíminn er mér mjög hugleikinn á þessari stundu.  Hann líður hratt og það er margt framundan.  Ég er í miðjum prófum, þegar þau klárast fer ég beint að vinna, til að safna mér pening fyrir Svíþjóðarferðinni, svo koma jólin, aftur smá vinna, svo kemur nýtt ár.
Þá eru aðeins fáeinir dagar eftir á landinu, þannig að það er nokkuð stíf dagskrá framundan.  Tíminn, núið, veruleikinn er mér því mjög hugleikinn þessa stundina. 
Veruleikinn er margbreytilegur en samt í svo miklum festum eins og ofangreind dagskrá mín fram að áramótum gefur til kynna.  Við erum fösti í okkar eigin veruleika og skynjun og lifum í núinu og hinum fasta margbreytileika.  Líklega má einfalda þetta bara beint niður í daglega líf okkar og hin óframkomna framtíð. 

Núið = veruleikinn, Núna á þessari stundu.
Það er svo skrítið að hugsa til, hins óframkomna, hinnar öruggu framtíðar og dagskráar, eins og í mínu tilviki, Núna, þegar ég að skrifa þessa grein, pikka á takkana fyrir framan skjáinn.  Það er erfitt að gera sér grein fyrir að hin óframkomna framtíð sé í raun framandi framtíð.  Núna eruð þið að lesa þessa grein, þessa stafi fyrir framan ykkar eigin tölvuskjá og þó svo að þið séuð ekki að lesa þessa grein núna, á sama tíma og ég er að skrifa hana, þá er samt ykkar eigið núna, núið og ykkar eigin veruleikaskynjun.  Bæði núna þegar ég sit hérna og skrifa greinina og síðan þegar þið eruð að lesa þessa setningu, hvenær sem það verður.  Þannig er ekki erfitt að skynja núið, það er þegar eftirfarandi verkun á sér stað.  Ég skrifa, ein verkun í núinu, og þið lesið, ein verkun í núinu. 
Það er hinsvegar miklu erfiðara að gera sér grein fyrir að núið mitt, veruleikinn, sé í raun framandi óörugg framtíð með einhverju sem ég skynja ekki núna og get ekki upplifað. 

Þannig getum við, samhliða því að upphugsa okkur, núið, okkar eigin veruleika á þessari stundu.  Upphugsað okkur, hið and-núna.  Hina óframkomandi stund í and-núinu. 
Hið and-núna, er þannig hin óframkomna stund okkar í núinu, einhvers konar spegilmynd af okkar veruleika eins og við skynjum hann á hverri stundu.  Þannig væri fyrir hvert núna, fyrir hvern nú-veruleika, væri and-núna, and-veruleiki, sem er spegilmynd af veruleika okkar á skynjun á hverjum tíma.  Eins konar and-efni eða and-veruleiki. 

Þannig er auðveldara að hugsa til hins óframkomna, þegar við vitum að hægt er að upphugsa sér veruleika sem er óframkominn sem við byggjum á okkar eigin skynjun og veruleika í það skiptið.  And-núið spegilmyndin af okkur sjálfum getur verið óvissa, hin óframkomna framtíð eða hvað það er, sem veruleiki okkar eða skynjun leyfir okkur að upphugsa.  Þannig getum við hugsað okkur í framhaldinu, mig sjálfan að skrifa þessar setningar í mínu núi, og síðan ykkur sjálf að lesa þessar setningar í ykkar eigin núi.  Þannig gæti veruleiki ykkar verið spegilmynd af mínu núi núna og öfugt, hið and-núna. 

Svona líður mér stundum, en þegar óvissan stendur frammi fyrir mér og ég veit ekki hvernig á að bregðast við, hverf ég inná við, og finn í skynjun minni og veruleika það nú og síðan and-efnið, and-núið sem leyfir mér að skilja að hin óframkomna framtíð er hluti af mér sjálfum, upplifun minni, skynjun og veruleika. 

Kveðja, Úlfar Freyr, hafið það gott í jóla-undirbúningum og ég sé ykkur hið fyrsta. 

Ég er að flytja þangað, til Lappis í Stokkhólmi, það verður nú ekki svona grænt og fallegt þegar ég verð þar, heldur snjór og kuldi geri ég ráð fyrir.



Hér sést hvar þetta er frá bænum, þetta er alveg í bænum, virkar soldið langt en þetta er líka milljónaborg í tugmilljóna landi, alltaf gaman að skella sér til Sodermalm líka, sýnist það vera einhver kirkja, svo er líka alltaf hægt að heimsækja Gamla stan sem býr þarna hjá brúnni greinilega.



Það virkar nú soldið fallegt þarna en hvað veit maður þegar maður er alltaf í skólanum eða í strætó, en þetta lookar flott..

Iss, svo er örugglega ekkert að gera þarna, engir skemmtistaðir eða neitt.  Alveg steindautt pleis örugglega.  Og það sem ég hef heyrt af sænsku kvenfólki er ekki fagurt, allt einhver hrossafés sem kunna ekki að greiða sér.  Hefur einhver hérna heyrt um fallega sænska stelpu?  Það væru þá fréttir fyrir mig....



Ég fann þessa mynd á google, þarf ég að segja meira....I rest my case.....

SWEDEN, en núna frá höfuðborg Íslands, Úlfar

er fullorðinn, er það ekki?

Flugferðin var leiguflug frá Búlgaríu í boði Iceland Express.  Unnustan fékk sæti fremst í vélinni þar sem hún framvísaði læknisvottorði vegna þess að ekki var langt síðan stór varta var fjarlægð af innra læri hennar.  Þetta hafði valdið henni miklum óþægindum alla tíð enda var vartan í stærra lagi og hún var talsvert dekkri en húðlitur hennar.  Þar að auki hafði vartan verið á óþægilegum stað, ofarlega á innra lærinu rétt fyrir neðan klofið, á stað sem hún hafði alltaf kallað „óþægilega svæðið“.

Þar sem unnustan hafði alltaf verið í þykkari kanntinum voru lappir hennar frekar breiðar og þannig áttu innanverð lærin það til að nuddast saman, annað hvort þegar hún var í miklum átökum eða þegar hún sat niðri.  Tilfinningin þegar vartan straukst við annað lærið var svipuð og þegar strokið væri yfir aðra geirvörtuna, ekki óþægilegt í sjálfu sér en samt einhver ónota-tilfinning sem, ef hægt væri, maður vildi forðast.  Af þessu leiðir af sjálfsögðu að öll kynlífsreynsla hafði ávallt reynst henni mjög erfið, ekki líkamlega óþægileg á neinn hátt, heldur hafði hún aldrei notið þess til fullnustu.  Vartan og ónota-tilfinningin sem fylgdu snertingu þegar hún hafði stóran og klunnalegan karlmann á milli læranna á sér, hafði hreinlega drepið alla stemmningu og vilja til einhvers sem gat kallast heilbrigt kynlíf.  Einhvern tíma fyrir slysni hafði hún fengið fullnægjingu, en kynlífið var alltaf meira fyrir hann heldur en hana og satt að segja leyfði hún honum bara að tjakkast til að klára, ef hann sleppti því að minnast á vörtuna eða annað óþægilegt atriði er varðaði líkamsvöxt hennar.    

En nú var vartan farin, ásamt öllu gamla lífinu, og allt það nýja og spennandi framundan í leiguflugvélinni frá Búlgaríu og þar sat hún vörtulaus með svöðusár eftir uppskurðinn. 
Þar sem hún sat fremst, var hún beint á móti flugfreyjunum í flugvélinni og þegar hún hvarf uppí skýjin, drógu þær fram skilrúm fyrir framan unnustuna og byrjuðu að reykja. Þær hlógu svo hátt og mikið í framhaldinu að þessum heimsku íslendingum fyrir að tíma að borga 28.570 fyrir flug aðra leiðina til Köben og útdeildu appelsínusafa og gömlum hnetum.

Ahh, gamli höfuðstaðurinn Kaupmannahöfn, þarna gerast hlutirnir ef þú leyfir þeim að gerast sagði unnustan við sjálfa sig um leið og hún gekk að miðbænum þar sem hún ætlaði að hitta gömlu grunnskóla vinkonu sína.  Þar sem unnustan hafði planað ferðina með skömmum fyrirvara hafði hún ekki getað pantað gistingu og því gripið til þess ráðs að setja sig í samband við gamla vinkonu sína úr grunnskóla á facebook, sem hún vissi að bjó í Kaupmannahöfn.  Hún hafði tekið vel í þetta erindi unnustunnar og eftir að að þær höfðu heilsast vel og innilega, lögðu þær af stað í íbúðina sem var rétt í göngufæri við miðbæinn. 

þá Birti ég fyrri hlutann aftur.  Unnustan og Íspokinn

Hún var ekki feit en hún var heldur alls ekki mjó, hún vissi það líka alveg sjálf en það var alltaf leiðinlegt þegar annað fólk tók eftir yfirþyngd hennar. Ætli breski homminn í „ How to look good naked“ mynd ekki kalla hana perulaga, með stuttar lappir, feit að neðan með innsogna bringu og langan háls.  Henni hafði þó alltaf dulist í hverju hrósið eða hinn augljósi samanburður við peruna lægi og þannig fram að þessu alltaf tekið lítið mark á aðila sem hefði það að atvinnu að líkja vaxtalagi kvenna við ávaxtasalat.  Henni hafði hinsvegar aldrei liðið illa með útlit sitt og háttalag  þegar hún hafði verið í sambandinu, en nú þegar því hafði lokið með jafn skjótum hætti og raun bar vitni, leið henni eins og að allir væru að taka eftir þessu sama og homminn í þáttunum, að hún væri brjóstalaus, feit á maganum með stuttar lappir og ódýra klippingu. Sambandsslitin öllu ennfremur auknu óöryggi hjá henni sem meðal annars fór í auknum mæli að endurspeglast í klæðaburði hennar í samhengi við hina nýju líkamssýn.
Meira fór að bera á síðum peysum, ljótum síðum sjölum og hallræislegum mussum og mjög dökknaði yfir öllu litavali, sem fór henni einkar illa. Vinkona hennar hafði haft það á orði ekki fyrir svo löngu síðan að hún væri orðin að samblöndu af Sigríði Klingenberg miðli og Herði Magússyni Íþróttafréttamanni.  Samlíkingin ölli henni að vísu ekki hugarangri fyrr en hún hafði leitað af mynd af íþróttafréttamanninum á netinu sem hún hefði talið fyrirfram að væri hávaxinn og myndarlegur. 

Henni hafði alltaf liðið vel í sambandinu, hún hafði alltaf fundið til öryggis sem veitti henni einhverja vellíðunar- tilfinningu, þó að mikið hefði vantað uppá eitthvað sem teldist ástríða eða losti.  Við sambandsslitin höfðu þau fljótt horfið í sitt hvora áttina og í raun ekki mikið talast við, hann hafði verið kaldur við sinaskiptin og viljað hraða ferlinu eins mikið og hægt væri.  Hann sinnti ennfremur ekki síma eða skilaboðum, sagt að þannig yrði ferlið auðveldara fyrir þau bæði. Í framhaldi af sambandi þessara einstaklinga, verða þau framvegis kölluð unnustan og unnustinn
Þessi fljótfærni og kuldi varð hinsvegar til þess að unnustan átti miklu erfiðara með að finna sig í hinu nýja og ótrygga umhverfi. Það varð erfiðara að einbeita sér, henni fannst hún ekki fá stuðning heima frá og samband hennar við þær er hún hafði talið vinkonur sínar versnaði með hverjum deginum.

            Þannig hafði það verið að unnustan og unnustinn fyrrverandi höfðu verið hluti af stórum vinahóp er samanstóð af miklum hluta af vinum hans og vinkonum hennar.  Hópurinn hafði ávallt verið mjög samstilltur og gert flesta hluti saman, hvort sem það var djamm, útilegur eða matarboð.  Við sambandsslitin hafði unnustan leitað til áðurnefndra vinkvenna en alls ekki fengið það viðmót sem hún hafði búist við.  Þær voru frekar pirraðari yfir því að henni hefði loksins tekist að valda sundrung og ósætti í parahópnum, frekar en að veita henni huggun og sáluhjálp.  Þær nánast kenndu henni sjálfri um hvernig sambandi þeirra lauk og allar frekari samræður milli stúlknanna innbyrðis leiddu einungis til frekari deilna sem juku enn á óöryggi unnustunnar og frekari vanlíðunar.    

        Unnustan var þó staðráðin í að komst yfir sambandsslitin en hugurinn reikaði þó oft til fyrri tíma og ekki hjálpaði til að hún hafði nærri ekkert fyrir stafni annað en að velta sér uppúr fortíðinni og láta hugan fegra það sem henni hafði þó alltaf fundist nær merkingarlaust samband.  Unnustan átti nefninlega við sama vandamál að stríða og flestar af kynsystrum hennar hvort sem þær voru í sambandsslitum eða ekki, því kvenfólk á sér nær engin áhugamál önnur en ástarmál eða samskipti sín sjálfra á milli.  Hún hugsaði með sér, hversu öfugsnúið það væri að hún sjálf og kynsystur sínar hefðu lítinn sem engan áhuga á öðru en því er varðaði þeirra daglega líf beint.  Þær hefðu áhuga á þeirra eigin samböndum við sína nánustu, vini og fjölskyldu, börnum og síðan á skólanum eða þeirri vinnu eða viðfangsefni sem lægi fyrir hverju sinni.  Önnur mál eins og íþróttir, saga, velknúin ökutæki, stjórnmál, kvikmyndir, bókmenntir, tónlist og önnur atriði sem skilgreina áhuga manna á einhverju öðru en þeirra daglegu málefnum og teljast því til skilgreingar á áhugamálum, mega sín lítils í huga kvenfólks sem setja ávallt þeirra eigin hagsmuni ofar allri nálgun sem fólk almennt notar til að augða líf sitt og lífsanda. 

Án alvöru áhugamála var mjög erfitt fyrir hana að koma sér í annan hugsunargang en þann sem fyllti líf hennar sálaröryggi áður fyrr. „ Ohh, af hverju hef ég ekki áhuga á stangveiði, strandblaki, Icesvedeilunni eða einhverju uppbyggilegu sem ég gæti sökkt mér í núna þegar ég þyrfti á því að halda, hugsaði hún með sér.  Í kjölfarið hugleiddi hún hversu illa komið  væri fyrir henni, þar sem hún ætti ekki í sambandi, vinkonur sem þoldu hana ekki í augnablikinu, hún væri barnlaus auk þess sem sumarvinnan var nákvæmlega ekkert að hjálpa henni að dreifa huganum frá unnustanum fyrrverandi.  Móttökustarfið á tannlæknastöðinni var bæði þreytandi og illa borgað auk þess sem stólinn er henni var úthlutað til að sitja á í 8 tíma á dag var of lítill fyrir útstæðu mjaðmabeinin hennar og þannig sigu báðar hliðarnar á rassinum út fyrir stólinn, henni til mikillar óþæginda.  Þessi sífelldi rassverkur gaf henni sömuleiðis samviskubit fyrir allt súkkulaðið og kókið sem hún hafði neitt á þessum erfiða tíma og safnaðist nú saman á hinum ort stækkandi rassi.

            Starfið endurspeglaði allt sem er ömurlegt við tannlæknastofur, að taka á móti pirruðu fólki með tannpínu sem átti pantaðan tíma fyrir tveimur mánuðum og man ekki nákvæmlega hvenær tíminn er og mætti því einum og hálfum tíma of snemma með grenjandi krakka.  Og síðan að taka við rukkunum frá þessu sama fólki en líklega er á fáum stöðum jafn mikið kvartað yfir háu verði á einhverju sem fólk hefur ekkert vit á hvað kostar.

„ HA 94.000 þús fyrir rótarbólgudeyfingu? Hvers konar helvítis ræningjastofnum er þetta?  Ég var þarna inni í hálftíma, er þessi fokking tannlæknir með 200.000þús á tímann, hvað skildi hann eftir demant í gatinu eða!!“.  Kvartanirnar voru endalausar og henni sem hafði svo hlakkað til sumarsins og tilhlökkunarinnar að byrja í nýrri vinnu.  Þetta var fyrsta vinnan hennar síðan hún hafði unnið öll sumur í bakaríinu hjá bróðir mömmu og hún hafði ekki geta beðið eftir því að losna við að vakna klukkan 5:00 til að vera mætt korter í sex.  En það var engin tilviljun að þetta móttökustarf var á lausu þetta sumarið, því í ljós kom engin hafði haft áhuga á að halda starfinu lengur en eitt sumar.  Var stafið því orðið að einskonar vinnuhúmor á tannlæknastofunni sem varð til þess að unnustan varð að þola margar háðsglósur frá samstarfsfólki meðal annars um vaxtarlag hennar og klæðaburð.

Þegar leið á sumarið án þess að nokkuð markvert hafði gerst utan þess að hún hafði seint í Júlí verið á blæðingum í nær tvær vikur samfleytt, ákvað unnustan  þar sem móttökustarfinu var lokið og stutt í langan vetur að gera eitthvað í sínum málum og hafði því í fjótfærni og með kreditkorti móðir sinnar bókað ferð til Köbenhavn yfir helgina áður en skólinn byrjaði.

„ Þetta verður helgin“ hugsaði hún með sér, bæði til skemmtunar og tilbreytingar.  Hún var orðin pínu þreytt á því að rölta út á vídeó-leigu á föstudagskvöldum, taka 4 DVD myndir og kaupa 4 lítra af Diet Kók og nammi fyrir 1200 kall.  Það markverðasta sem gerst hafði um helgi þetta sumarið var þegar Róbert Árni hálffrændi (fóstursonur systir mönnu), sem hún hafði farið í sleik við á ættarmóti fyrir 4 árum, sendi henni sms, þar sem stóð hvað hún væri að gera um kvöldið. Þegar hún hafði ekki svarað klukkutíma seinna kom "tussa" með stórum stöfum. 

Helgin átti að marka nýtt upphaf fyrir hana, þarna yrði hún á eigin vegum og gæti loksins dregið hugan frá einhverju öðru en unnustanum fyrrverandi og hinum óþolandi parahóp sem hafði víst nú þegar komið honum í samband við einhverja álíka feita svo að hinir strákanir í hópnum færu nú ekki að gera sér einhverjar grillur. 

Nei, þessi helgarferð skildi vera upprisan og með von um að endurreisa líf sitt og virðingu steig hún upp í rútuna á Loftleiðum, gamli höfuðstaðurinn skyldi marka nýja upphafið. 

Ég stend mig sjálfan af því undanfarið að biðjast afsökunar á því að hafa ekki bloggað í einhvern tíma, sú fjarvist er hinsvegar í röklegu samhengi af því í hvert skipti hversu mikið er að gera í mínu lífi á hverjum tímapunkti þá hef ég ekki bloggað. 
Það hefur verið mikið að gera undanfarið, hef verið í verkefnum í skólanum, tekist á við áfall í fjölskyldulífinu, verið mikið í ræktinni sem ég tel mikilvæg og verið að undirbúa frekari nám erlendis.

Það er ekki auðvelt að missa fólkið sem maður ólst upp í kringum við.  Fólkið sem eyddi tíma sínum, erfiði, umhyggju, athygli og ást að manni þegar maður hafði ekki vit fyrir því sjálfur.  Maður gerir sér í raun ekki orft fyrir þeim fórnum sem þetta fólk færði fyrir mann þegar maður var yngri, Það sem maður lærði hvað helst af Afa og Ömmu var þetta óskilyrðislausa sem kom frá þeim, það elskaði mann óskilyrðislaust og gerði allt fyrir mann alveg sama hvað, þegar maður var í heimsókn þá var maður óskilyrðislaust það sem skipti máli og þess vegna leið manni líklega alltaf best hjá þeim.

Þegar maður verður eldri gerir maður sér grein fyrir að þessi óskilyrðilausa fórn og ást er ekki eitthvað sem maður upplifiir frá mörgum aðilum í gegnum lífsleiðina, maður er raunar heppinn ef maður upplifir það í sambandi einhvern tíma og ef svo heppilega vill til að þessi aðili vill vera með manni til lengri tíma þá á maður kannski góða ævi upp frá því, hver veit ? En ég er með þá kenningu að ef eitthvað á að halda, ef eitthvað á að skipta máli til lengri tíma þá verður þú sem einstaklingur að vera tilbúinn að fórna og elska óskilyrðislaust á móti.  Engar spurningar, efi eða vafi.  Þannig var það kannski alltaf með Ömmu og Afa, þarna var fólk sem maður átti kannski ekki mikið sameiginlegt með, maður hagaði sér heldur ekki eins og maður væri þakklátur, en aldrei kom neitt annað en óskilyrðislaus umhyggja og athygli og maður virkilega fann það. 
Held að það sé hægt að læra eitthvað af því. 

Ég sá Afa minn í síðasta skipti fyrir viku síðan, sami einstaklingur en auðvitað ekki sama persóna og ég ólst upp með.  Hann átti alveg rosalega mikið í mér hann Afi minn, við vorum dálítið líkir, höfðum gaman af sögum og hann sagði mér alltaf sömu sögurnar af mér þegar ég kom til hans.  Ég á mikið honum að þakka að ég byrjaði að lesa svona ungur og lærði að skilja það sem ég las, því hann spurði mig oft um það sem ég hafði lesið og ég þurfti þá oft á fylla í eyðurnar sem ég gleymdi.  Þetta hefur fylgt mér alla tíð.

Það er lang erfiðast að verða viðskilja við fólkið sem maður hafði sterk tengsl við.
Núna er eru allir ættliðir mínir fyrir ofan foreldra farnir, lærið að meta þetta fólk, ef þið eruð ennþá svo heppin að hafa tækifæri til þess.

kv. Úlfar Freyr Jóhannsson

að ég kláraði ekki síðasta blogg.  Þetta átti að vera uppbyggt eftirfarandi, ég ætlaði að koma með eins flókna útskýringu á því af hverju konur væru flóknar og ætlaði svo að komast að þeirri niðurstöðu að eftir því sem maður þekkir viðkomandi konu þá væri erfiðara að skilja og þekkja hana. 

Þetta átti að leiða að þeirri niðurstöðu að til þess að þekkja kvenfólk sem best, væri að kynnast því sem minnst
Haha, ég hlæ uppá því þetta er samt svo rétt, hugsið ykkur þær konur sem þið hafið umgengst hvað lengst, ég ætlaði, eins og ég var byrjaður, að nota mömmu sem dæmi og síðan við þau fáu sambönd sem ég hef verið í gegnum tíðina.  Að þetta kvenfólk sem maður á að þekkja svo vel, skilur maður lítið í og veit ekkert hvað það vill né vantar.

En þetta átti líka að vera satíra, ég að útskýra með eins flóknum hætti og ég gæti, hvernig ég skildi ekki konur og hvað þær væru flóknar og ruglaðar. Ég biðst afsökunar, þið eigið þetta ekkert skilið og hvað þá frá mér, ég skil mig ekki einu sinni sjálfur, ég dreg sjálfan mig í endalausar skilgreiningar á einhverju sjálfi í mér sem ég veit ekki einu sinni hvort er til. 

En hvað sem því líður, þá virðist bloggið ennþá vera vel sótt og því langar mig að gera þeim sem enn lesa greiða, því það er að tilkynna Tattú fyrirætlanir mínar. 



Það er ljótt að stela, en hann er heldur ekkert með svona tattú í alvörunni, jú hann er með þetta á hendinni en mig langar í þessa ábreiðu framm á brjósið og af sjálfsögðu Jesúa íkonið á bakið.  Þetta verður svo tengt með allskonar tilvitnunum í sjálfan mig.

Svo er það þessi saga þarna, Jesús Kristur Jósefsson guðssonur frelsari manna, ég á þetta næstum til og þarf að klára.

kv. frá höfuðborg Íslands, Úlfar Freyr

Síðasta blogg fjallaði um ímyndaða ást mína á Penelope Cruz og svo er ég búinn að skrifa sögu um sambandsslit stelpu sem fer til Danmerkur til að dreifa huganum.

Af þessu mætti draga þá ályktun að ég væri með kvenfólk á heilanum og hugsaði nær um ekkert annað, sem endurspeglaðist svo í þessum skrifum mínum.  En því fer nú fjarri lagi.
Ég hef ekki verið í sambandi við nægilega margt kvenfólk hvorki varðar skyndikynni eða í nánum samböndum til að hlutgerva kvenfólk.  Þ.e. ég geri mér engar hugmyndir eða hlutgervi kvenfólk öðruvísi en ég geri við Karlmenn, þ.e. að ég set engann í neina hópa eða dæmi fyrirfram heldur skiptir persónan sjálf bara máli varðandi nánin tjáskipti.

En það kemur hins vegar ekki í veg fyrir það að ég skilji konur.  Þetta er einfaldlega ekki flókin staðreynd, ég skil ekki kvenfólk.  Líklega er það í eðli okkar sem kynvera og hluti af einhverjum æðri skipaðs veruleika að við skiljum ekki fyllilegar gjarðir hvors annars en samt sem áður en skrítið til þess að hugsa að við eigum að finna okkur lífsförunaut af þessari skrítnu tegund.

Hehe, svo man ég ekkert hvað það var sem ég ætlaði að skrifa, frá því í gærkvöldi.
Ég er samt með einhverja hugmynd, því þegar ég reyni að hugsa um hvað það er sem konur vilja, hvað kveikir í þeim og heldur þeim gangadi í kjölfarið, þá kemur bara hvítt og ég stend algerlega á gati.
Vill kvenfólk það sama og ég, það sama og við hin, veit ekki.
Þegar ég hugsa um sambönd mín við það kvenfólk sem staðið hefur mér nærri í gegnum tíðina þá hef ég átt það sameiginlegt með þeim að ég hef hvorki skilið upp né niður hvað það var nákæmlega sem þær kröfðust frá mér, ef það var nokkuð og hvað það var sem hélt þessum einstaklingum gangandi.
Spurði ég einhvern tíma, eru mér sagðir þessir hlutir, skipta þeir máli?

Sú kona sem ég hef umgengst hvað mest í gegnum tíðina er Mamma mín.  Ég dýrka mömmu mína og myndi flest fyrir hana gera en flóknari persónu hef ég aldrei hitt.  Ímyndið ykkur eldri kvenútgáfu af mér, óþægilega flókinn persónuleiki.
Hvað þá að ég hafi einhverja hugmynd um hvað það er sem Mamma hefur einhvern tíma krafist af mér eða hvað það er sem haldi henni gangandi og veiti henni huggun og sátt.
Ég stórlega efast um að Pabbi minn viti það líka.

Þessi ofangreinda lýsing er í algerlega rökréttu sambandi við öll þau nánu sambönd við kvenfólk sem ég hef átt á minni stuttu en fullnægjandi lífsleið. Ég get átt í einhvers konar persónu-samskiptum við kvenfólk en þegar kemur að því að skilja hugsunargang þeirra, vilja, ætlun og tilgang þá ég ég ekki neitt, ég bara hef ekki hugmynd um hvað það er sem þær vilja og krefjast af einstaklingum eins og mér.

En er það endilega slæmt?  Úff þarf að taka smá pásu, klára þetta á morgun..

Ég vildi stundum að ég væri einhver annar en ég er, en samt ekki í eiginlegri merkingu þessara hugtaka.  Ég vildi ekki vera annar en ég er í dag, heldur er ég hugfanginn af þeim hugmyndun sem ég geri mér um annað fólk og líf þeirra.  
                                 
Til dæmis vildi ég vera jafn hamingjusamur og ég held að þetta fólk sé.  Þó veit ég fyrir víst að þetta fólk er mjög hamingjusamt eða var það að minnsta kosti þegar þessi mynd var tekin.  En samt vildi ég aldrei vera þetta fólk í eiginlegum skilningi.

                          Þannig er ég sömuleiðis ástfanginn af Penelope Cruz.

Ég er auðvitað ekki ástfanginn af Penelope Cruz í alvörunni, ég hef aldrei hitt hana og veit ekkert hvernig hún er, kannski er hún hundleiðinleg, kynköld  og talar alltaf illa um mig á spænsku og gerir mig brjálaðan, því ég skil ekki neitt "#$"#$"#$!!!!
Nei, heldur er ég ástfanginn af hugmyndinni af Penelope Cruz, hvernig hún er og væri ef ég væri í raun í sambandi við hana.
Hún væri dálítið feimin, en sterkur einstaklingur, mjög framandi með alla þessa spænsku og eðníksu menningu á bak við sig. Hún væri listræn og menningarleg og blótaði mér í sand og ösku ef ég færi ekki með hana út á hverju kvöldi að prófa nýja rauðvínstegund eða gera nýtt til að challenga braðlaukunum eða skynvitunum.
Hún væri mjög dreymandi, með mikið hugmyndarflug og leyfði mér óspart að njóta þess sem hún væri að hugsa og væri að upplifa í hvert skipti.  Þannig færu kvöldin bara í það að hlusta á hana segja mér hvernig hún hefði eytt 1 og hálfa tímanum í ræktinni eða hvernig henni fannst nýja jurtateið sem hún fann í Maður lifandi.
Hún væri eigingjörn og með mikið skap og það þyrfti lítið til að koma henni úr jafnvægi sem hún þyrfti svo tíma til að stilla og koma sér niður aftur.  
Hún væri síðan svakalega klár og myndi leiðrétta mig endalaust vegna rangra áherslna minna um persónugervingu í spænskum bókmenntum, rífast við mig endalaust um siðferðileg málefni og halda smáfyrirlestra fyrir mig um kúbisma í evrópskri málaralist rétt áður en veðurfréttirnar byrjuðu.


  
Síðan myndi hún líta svona út, sem myndi gera hversdagslega atburði að listasýningum sem hægt væri að njóta endalaust.

Þó að þetta sé bara hugarburður minn einn saman um nær tilbúna persónu þá þykir mér vænt um þessa hugmynd og eftir þessa upptalningu sem nú liggur ljóslifandi fyrir framan mér á ölum ljósvakans, ástfangnari jafnvel. 

Hún var ekki feit en hún var heldur alls ekki mjó, hún vissi það líka alveg sjálf en það var alltaf leiðinlegt þegar annað fólk tók eftir yfirþyngd hennar. Ætli breski homminn í „ How to look good naked“ mynd ekki kalla hana perulaga, með stuttar lappir, feit að neðan með innsogna bringu og langan háls.  Henni hafði þó alltaf dulist í hverju hrósið eða hinn augljósi samanburður við peruna lægi og þannig fram að þessu alltaf tekið lítið mark á aðila sem hefði það að atvinnu að líkja vaxtalagi kvenna við ávaxtasalat.  Henni hafði hinsvegar aldrei liðið illa með útlit sitt og háttalag  þegar hún hafði verið í sambandinu, en nú þegar því hafði lokið með jafn skjótum hætti og raun bar vitni, leið henni eins og að allir væru að taka eftir þessu sama og homminn í þáttunum, að hún væri brjóstalaus, feit á maganum með stuttar lappir og ódýra klippingu. Sambandsslitin öllu ennfremur auknu óöryggi hjá henni sem meðal annars fór í auknum mæli að endurspeglast í klæðaburði hennar í samhengi við hina nýju líkamssýn.
Meira fór að bera á síðum peysum, ljótum síðum sjölum og hallræislegum mussum og mjög dökknaði yfir öllu litavali, sem fór henni einkar illa. Vinkona hennar hafði haft það á orði ekki fyrir svo löngu síðan að hún væri orðin að samblöndu af Sigríði Klingenberg miðli og Herði Magússyni Íþróttafréttamanni.  Samlíkingin ölli henni að vísu ekki hugarangri fyrr en hún hafði leitað af mynd af íþróttafréttamanninum á netinu sem hún hefði talið fyrirfram að væri hávaxinn og myndarlegur. 

Henni hafði alltaf liðið vel í sambandinu, hún hafði alltaf fundið til öryggis sem veitti henni einhverja vellíðunar- tilfinningu, þó að mikið hefði vantað uppá eitthvað sem teldist ástríða eða losti.  Við sambandsslitin höfðu þau fljótt horfið í sitt hvora áttina og í raun ekki mikið talast við, hann hafði verið kaldur við sinaskiptin og viljað hraða ferlinu eins mikið og hægt væri.  Hann sinnti ennfremur ekki síma eða skilaboðum, sagt að þannig yrði ferlið auðveldara fyrir þau bæði. Í framhaldi af sambandi þessara einstaklinga, verða þau framvegis kölluð unnustan og unnustinn
Þessi fljótfærni og kuldi varð hinsvegar til þess að unnustan átti miklu erfiðara með að finna sig í hinu nýja og ótrygga umhverfi. Það varð erfiðara að einbeita sér, henni fannst hún ekki fá stuðning heima frá og samband hennar við þær er hún hafði talið vinkonur sínar versnaði með hverjum deginum.

            Þannig hafði það verið að unnustan og unnustinn fyrrverandi höfðu verið hluti af stórum vinahóp er samanstóð af miklum hluta af vinum hans og vinkonum hennar.  Hópurinn hafði ávallt verið mjög samstilltur og gert flesta hluti saman, hvort sem það var djamm, útilegur eða matarboð.  Við sambandsslitin hafði unnustan leitað til áðurnefndra vinkvenna en alls ekki fengið það viðmót sem hún hafði búist við.  Þær voru frekar pirraðari yfir því að henni hefði loksins tekist að valda sundrung og ósætti í parahópnum, frekar en að veita henni huggun og sáluhjálp.  Þær nánast kenndu henni sjálfri um hvernig sambandi þeirra lauk og allar frekari samræður milli stúlknanna innbyrðis leiddu einungis til frekari deilna sem juku enn á óöryggi unnustunnar og frekari vanlíðunar.    

        Unnustan var þó staðráðin í að komst yfir sambandsslitin en hugurinn reikaði þó oft til fyrri tíma og ekki hjálpaði til að hún hafði nærri ekkert fyrir stafni annað en að velta sér uppúr fortíðinni og láta hugan fegra það sem henni hafði þó alltaf fundist nær merkingarlaust samband.  Unnustan átti nefninlega við sama vandamál að stríða og flestar af kynsystrum hennar hvort sem þær voru í sambandsslitum eða ekki, því kvenfólk á sér nær engin áhugamál önnur en ástarmál eða samskipti sín sjálfra á milli.  Hún hugsaði með sér, hversu öfugsnúið það væri að hún sjálf og kynsystur sínar hefðu lítinn sem engan áhuga á öðru en því er varðaði þeirra daglega líf beint.  Þær hefðu áhuga á þeirra eigin samböndum við sína nánustu, vini og fjölskyldu, börnum og síðan á skólanum eða þeirri vinnu eða viðfangsefni sem lægi fyrir hverju sinni.  Önnur mál eins og íþróttir, saga, velknúin ökutæki, stjórnmál, kvikmyndir, bókmenntir, tónlist og önnur atriði sem skilgreina áhuga manna á einhverju öðru en þeirra daglegu málefnum og teljast því til skilgreingar á áhugamálum, mega sín lítils í huga kvenfólks sem setja ávallt þeirra eigin hagsmuni ofar allri nálgun sem fólk almennt notar til að augða líf sitt og lífsanda. 

Án alvöru áhugamála var mjög erfitt fyrir hana að koma sér í annan hugsunargang en þann sem fyllti líf hennar sálaröryggi áður fyrr. „ Ohh, af hverju hef ég ekki áhuga á stangveiði, strandblaki, Icesvedeilunni eða einhverju uppbyggilegu sem ég gæti sökkt mér í núna þegar ég þyrfti á því að halda, hugsaði hún með sér.  Í kjölfarið hugleiddi hún hversu illa komið  væri fyrir henni, þar sem hún ætti ekki í sambandi, vinkonur sem þoldu hana ekki í augnablikinu, hún væri barnlaus auk þess sem sumarvinnan var nákvæmlega ekkert að hjálpa henni að dreifa huganum frá unnustanum fyrrverandi.  Móttökustarfið á tannlæknastöðinni var bæði þreytandi og illa borgað auk þess sem stólinn er henni var úthlutað til að sitja á í 8 tíma á dag var of lítill fyrir útstæðu mjaðmabeinin hennar og þannig sigu báðar hliðarnar á rassinum út fyrir stólinn, henni til mikillar óþæginda.  Þessi sífelldi rassverkur gaf henni sömuleiðis samviskubit fyrir allt súkkulaðið og kókið sem hún hafði neitt á þessum erfiða tíma og safnaðist nú saman á hinum ort stækkandi rassi.

            Starfið endurspeglaði allt sem er ömurlegt við tannlæknastofur, að taka á móti pirruðu fólki með tannpínu sem átti pantaðan tíma fyrir tveimur mánuðum og man ekki nákvæmlega hvenær tíminn er og mætti því einum og hálfum tíma of snemma með grenjandi krakka.  Og síðan að taka við rukkunum frá þessu sama fólki en líklega er á fáum stöðum jafn mikið kvartað yfir háu verði á einhverju sem fólk hefur ekkert vit á hvað kostar.

„ HA 94.000 þús fyrir rótarbólgudeyfingu? Hvers konar helvítis ræningjastofnum er þetta?  Ég var þarna inni í hálftíma, er þessi fokking tannlæknir með 200.000þús á tímann, hvað skildi hann eftir demant í gatinu eða!!“.  Kvartanirnar voru endalausar og henni sem hafði svo hlakkað til sumarsins og tilhlökkunarinnar að byrja í nýrri vinnu.  Þetta var fyrsta vinnan hennar síðan hún hafði unnið öll sumur í bakaríinu hjá bróðir mömmu og hún hafði ekki geta beðið eftir því að losna við að vakna klukkan 5:00 til að vera mætt korter í sex.  En það var engin tilviljun að þetta móttökustarf var á lausu þetta sumarið, því í ljós kom engin hafði haft áhuga á að halda starfinu lengur en eitt sumar.  Var stafið því orðið að einskonar vinnuhúmor á tannlæknastofunni sem varð til þess að unnustan varð að þola margar háðsglósur frá samstarfsfólki meðal annars um vaxtarlag hennar og klæðaburð.

Þegar leið á sumarið án þess að nokkuð markvert hafði gerst utan þess að hún hafði seint í Júlí verið á blæðingum í nær tvær vikur samfleytt, ákvað unnustan  þar sem móttökustarfinu var lokið og stutt í langan vetur að gera eitthvað í sínum málum og hafði því í fjótfærni og með kreditkorti móðir sinnar bókað ferð til Köbenhavn yfir helgina áður en skólinn byrjaði.

„ Þetta verður helgin“ hugsaði hún með sér, bæði til skemmtunar og tilbreytingar.  Hún var orðin pínu þreytt á því að rölta út á vídeó-leigu á föstudagskvöldum, taka 4 DVD myndir og kaupa 4 lítra af Diet Kók og nammi fyrir 1200 kall.  Það markverðasta sem gerst hafði um helgi þetta sumarið var þegar Róbert Árni hálffrændi (fóstursonur systir mönnu), sem hún hafði farið í sleik við á ættarmóti fyrir 4 árum, sendi henni sms, þar sem stóð hvað hún væri að gera um kvöldið. Þegar hún hafði ekki svarað klukkutíma seinna kom "tussa" með stórum stöfum. 

Helgin átti að marka nýtt upphaf fyrir hana, þarna yrði hún á eigin vegum og gæti loksins dregið hugan frá einhverju öðru en unnustanum fyrrverandi og hinum óþolandi parahóp sem hafði víst nú þegar komið honum í samband við einhverja álíka feita svo að hinir strákanir í hópnum færu nú ekki að gera sér einhverjar grillur. 

Nei, þessi helgarferð skildi vera upprisan og með von um að endurreisa líf sitt og virðingu steig hún upp í rútuna á Loftleiðum, gamli höfuðstaðurinn skyldi marka nýja upphafið. 

Ég veit ekkert hverjir eða hvort nokkur les þetta blogg lengur, en ég ætla ótrúlegt en satt að blogga eða setja hérna inn blogg sem ég hef verið að dunda mér í.

Þetta verður dáltiið frábrugðið því sem ég hef bloggað áður og verður dáltíið gaman að sjá hver viðbrögðin verða ef nokkur, svo líka bara að koma þessu á framfæri.

Þetta gerist í kvöld eða snemma á morgun, kv. ÚLLI.

Farið út í sólina